Πως έφθασαν οι πρόσφυγες στο 722, ποιός κίνησε τα νήματα του εξανδραποδισμού;

Εννιά χρόνια συμπληρώνονται από την έναρξη του πολέμου στη Συρία, που έχει προκαλέσει χιλιάδες νεκρούς, ακόμα περισσότερους σακατεμένους, ανεκτίμητες καταστροφές και το μεγαλύτερο προσφυγικό κύμα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στον καταιγισμό των σημερινών εξελίξεων και των ανταγωνισμών για την «επόμενη μέρα», κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει ότι το φιτίλι του πολέμου στη Συρία άναψε το 2011 με τη λεγόμενη «Αραβική Ανοιξη», που υποδαύλισαν ΗΠΑ και ΕΕ σε χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, προωθώντας ένα συνολικότερο σχέδιο υπονόμευσης κυβερνήσεων και καθεστώτων της περιοχής για να διασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα και να περιορίσουν την επιρροή των ανταγωνιστών τους, κυρίως της Ρωσίας και της Κίνας.
Μέσα σε λίγους μήνες από την έναρξη των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στη Συρία, που προβάλλονταν ως «αγώνας για τη δημοκρατία και την ελευθερία», όπως προηγουμένως στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στην Τυνησία και αλλού, η αντιπαράθεση με την κυβέρνηση Ασαντ πήρε ένοπλη μορφή, από τμήματα της αντιπολίτευσης που χρηματοδότησαν και στήριξαν οι ΗΠΑ, πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου και κράτη της ΕΕ.
Πολιτική έκφραση αυτής της κίνησης για την ανατροπή της κυβέρνησης Ασαντ ήταν το «Συριακό Εθνικό Συμβούλιο», που ιδρύθηκε στην Κωνσταντινούπολη τον Οκτώβρη του 2011 και μέσα σε λίγο διάστημα αναγνωρίστηκε από τις ΗΠΑ, την Τουρκία, τη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Σαουδική Αραβία και άλλα κράτη ως νόμιμος εκπρόσωπος της Συρίας.
Την ίδια περίοδο, η Σαουδική Αραβία και οι χώρες του Κόλπου ανακοίνωσαν τη στήριξη και την οικονομική ενίσχυση του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού», που μαζί με άλλες στρατιωτικές και παραστρατιωτικές ομάδες αποτέλεσε την «αιχμή του δόρατος» στη λεγόμενη «συριακή επανάσταση», όπως ονομάστηκε η ανοιχτή ιμπεριαλιστική επέμβαση, με πρωτεργάτη τις ΗΠΑ, στη Συρία.

Τα ανταγωνιστικά συμφέροντα στο μέτωπο της αντιπολίτευσης και η προσωρινή στρατιωτική επικράτηση της κυβέρνησης Ασαντ έφεραν στο προσκήνιο το «Ισλαμικό Κράτος». Οι στενές σχέσεις των ΗΠΑ αλλά και της Τουρκίας με τη δολοφονική αυτή μηχανή, που έδρασε σε Ιράκ και Συρία, είναι καταγεγραμμένες και αδιαμφισβήτητες.
Η ενεργότερη εμπλοκή της Ρωσίας, με πρόσκληση του Ασαντ, στις στρατιωτικές επιχειρήσεις και η αναβάθμιση των Κούρδων της Βόρειας Συρίας στο σχεδιασμό των ΗΠΑ τάραξαν τις ισορροπίες και προκάλεσαν αναδιατάξεις στα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα, με κυριότερη τη συνεργασία της Τουρκίας με τη Ρωσία και το Ιράν.
Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε την ενεργότερη εμπλοκή του ΝΑΤΟ στον πόλεμο της Συρίας, χωρίς να έχουν όλα τα μέλη του την ίδια στάση απέναντι στη Ρωσία ή τα συμφέροντά τους να ταυτίζονται απόλυτα με αυτά των ΗΠΑ. Τελικά, η στρατιωτική ήττα του «Ισλαμικού Κράτους» έθεσε στο τραπέζι το ζήτημα της «επόμενης μέρας» και όξυνε παραπέρα τους ανταγωνισμούς, καθώς η Ρωσία ισχυροποίησε το ρόλο της στην περιοχή και ταυτόχρονα μπήκε «σφήνα» στις σχέσεις της Τουρκίας με ΗΠΑ - ΝΑΤΟ.
Είναι επομένως φανερό ότι το πραγματικό υπόβαθρο του πολέμου στη Συρία ήταν και παραμένει η προσπάθεια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ να ανακόψουν την αυξανόμενη επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας στην περιοχή, στο πλαίσιο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού για τον διαμοιρασμό σφαιρών επιρροής, πηγών και δρόμων Ενέργειας. Γι' αυτό σχεδίασαν και οργάνωσαν την ανοιχτή επέμβαση, με το μανδύα του «εκδημοκρατισμού» και με ερείσματα σε αστικές δυνάμεις της Συρίας που είχαν συμφέρον από μια τέτοια εξέλιξη.
Αυτόν τον βρώμικο σχεδιασμό, που στρέφεται ενάντια στο δικαίωμα κάθε λαού να επιλέγει ο ίδιος την κυβέρνηση και το καθεστώς της χώρας του, να ορίζει ο ίδιος το μέλλον του, συνέδραμαν όλες οι ελληνικές αστικές πολιτικές δυνάμεις, ανάμεσά τους και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος εκθείαζε την «αραβική άνοιξη» και μιλούσε για «επανάσταση», θολώνοντας τη «μεγάλη εικόνα» των ιμπεριαλιστικών σχεδίων και ανταγωνισμών.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ από κυβερνητικές θέσεις διέθεσαν στο ΝΑΤΟ υποδομές στη χώρα μας για στρατιωτικές επιχειρήσεις σε βάρος του συριακού λαού.
Σήμερα, εννιά χρόνια μετά, η εικόνα αυτή προβάλλει πιο καθαρά και επιβάλλει να δυναμώσει η πάλη του λαού ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για την απεμπλοκή της χώρας από τους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς, που βάζουν μπουρλότο στη γειτονιά μας και καθιστούν το λαό μαγνήτη κινδύνων.
πηγή;ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ψήφισμα καταδίκης της εισβολής των Τούρκων,"ομόφωνα" κατέληξε απονευρωμένο ,άχρωμο και άοσμο!

Πρόταση για ψήφιση κατέθεσε ο Ηλίας Ιακωβίδης, Δημοτικός Σύμβουλος της Λαϊκής Συσπείρωσης Αλεξάνδρειας στο πρόσφατο δημοτικό συμβούλιο της Δευτέρας 20/10/2019, που έγινε ομόφωνα αποδεκτή από το δημοτικό συμβούλιο του δήμου υπό την αυστηρά όμως προϋπόθεση να μην περιέχει τίποτε το "πολιτικό".
  Ορίσθηκε μάλιστα και επιτροπή που επωμίσθηκε την ευθύνη να συντάξει άλλο ψήφισμα που να μην περιέχει κάτι το πολιτικό!!!!!
  Τώρα πως μπορείς να καταδικάσεις μιά εισβολή χωρίς να την ορίσεις με πολιτικούς όρους, αυτό είναι σαν προσπαθείς να κάνεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά......
  Για την ιστορία παραθέτουμε το κείμενο που κατατέθηκε.
Κόκκινα  γράμματα χρησιμοποιήσαμε σε μιάμιση (!) προτάσεις που θεωρούμε ότι μπορούν να αποτελέσουν την αφετηρία ενός άχρωμου,αδιάφορου,άοσμου ψηφίσματος ,έτσι για να ξεφύγουμε από την  πατριωτική μας υποχρέωση........
 
Πρόταση ψηφίσματος προς το Δημοτικό Συμβούλιο:

Καταδικάζουμε την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία και τις πολεμικές επιχειρήσεις που έχουν ως τραγικό αποτέλεσμα εκατοντάδες νεκρούς αμάχους και δεκάδες χιλιάδες ξεριζωμένους πρόσφυγες.
Η νέα αυτή στρατιωτική επιχείρηση αποτελεί επικίνδυνη εξέλιξη, με ορατό τον κίνδυνο γενικότερης ανάφλεξης στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής με την ανοχή και την κάλυψη των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ..
Πρόκειται για πόλεμο γεωπολιτικών συμφερόντων με στόχο την αλλαγή συνόρων στη Μέση Ανατολή.
Οι Αμερικανοί άναψαν το "πράσινο φως" για την επίθεση ενάντια στον κουρδικό και συριακό λαό.
Οι δήθεν κυρώσεις που ανακοίνωσαν οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι άσφαιρες και χωρίς αποτέλεσμα όπως η πείρα έχει καταδείξει.
Αυτή η στάση των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κρατών, οι ανταγωνισμοί τους και τα παζάρια τους τροφοδοτούν την επιθετικότητα της Τουρκίας στην προσπάθειά της να δημιουργήσει τετελεσμένα και στο συριακό έδαφος όπως και στην κυπριακή ΑΟΖ και στην ευρύτερη περιοχή.
Αυτή η εξέλιξη αφήνει πολιτικά εκτεθειμένους όσους έσπευσαν να πανηγυρίσουν για την ανανέωση της συμφωνίας για τις αμερικανικές βάσεις. Όσους καλλιεργούν τον επικίνδυνο εφησυχασμό περί δήθεν "προστασίας" που θα παρέχουν στη χώρα μας οι ΗΠΑ από την τουρκική επιθετικότητα.
Ο κουρδικός λαός βιώνει με τραγικό τρόπο τις συνέπειες της "προστασίας" των ιμπεριαλιστών.
·        Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον Συριακό λαό, μεταξύ άλλων και στον κουρδικό πληθυσμό της περιοχής .
·        Απαιτούμε να μην έχει καμία εμπλοκή η χώρα μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και επεμβάσεις.


H Όπερα «Διδώ και Αινείας» στη Βέροια την Παρασκευή 25 Οκτωβρίου στο Χώρο Τεχνών


Το Κέντρο Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, η Διεύθυνση Τουρισμού και Πολιτισμού Δήμου Θεσσαλονίκης, η Αντιπεριφέρεια Ημαθίας, ο Δήμος Βέροιας και η Κοινωφελής Επιχείρηση Πολλαπλής Ανάπτυξης Δήμου Βέροιας θα παρουσιάσουν την όπερα «Διδώ και Αινείας» του Henry Purcell την Παρασκευή 25 Οκτωβρίου στις 20.00, στο Χώρο Τεχνών Βέροιας (Παύλου Μελά & Μπιζανίου).
H Όπερα «Διδώ και Αινείας» του Henry Purcell μετά την εξαιρετική επιτυχία της στην Αγία Πετρούπολη, στο πλαίσιο της συνεργασίας του Κέντρο Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας με την St. Petersburg Chamber Opera θα παρουσιαστεί το επόμενο διάστημα σε ξεχωριστούς χώρους στην Περιφέρεια μας. Πρώτος σταθμός ο Χώρος τεχνών Βέροιας.

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη

Η Όπερα «Διδώ και Αινείας» του Henry Purcell είναι μια παραγωγή του Κέντρου Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, με 40 εξαιρετικούς καλλιτέχνες, μουσικούς, χορωδούς και λυρικούς τραγουδιστές από την Θεσσαλονίκη. Πρωτοπαρουσιάστηκε στην Θεσσαλονίκη, στην Εταιρία Μακεδονικών Σπουδών το Μάρτιο του 2018 για 9 sold out παραστάσεις.


Την καλλιτεχνική διεύθυνση της παράστασης υπογράφει ο Θανάσης Κολαλάς.

Φέτος η παραγωγή πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης και την Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Θεσσαλονίκης, υπό τη διεύθυνση της αρχιμουσικού Λίζας Ξανθοπούλου.

Την σκηνοθεσία υπογράφει ο Δημήτρης Κυανίδης, τα κοστούμια η ιδρυτής και πρώτη Πρόεδρος της Όπερας Θεσσαλονίκης Ιωάννα Μανωλεδάκη και την σκηνογραφία ο Αθανάσιος Κολαλάς.

Ένα από τα γνωστότερα έργα του Άγγλου συνθέτη, η Όπερα «Διδώ και Αινείας» πρωτοπαρουσιάστηκε το 1689, στο Josias Priest's girls' school στο Λονδίνο και από τότε παρουσιάζεται, σε σταθερή βάση, σε όλα τα μεγάλα θέατρα.

Η παράσταση
Στο παλάτι της Καρχηδόνας, η βασίλισσα Διδώ είναι ανήσυχη, ο έρωτάς της για τον Τρώα ήρωα Αινεία είναι μεγάλος, όμως έχει άσχημο προαίσθημα για το μέλλον της. Η Μπελίντα, Κυρία επί των τιμών της, προσπαθεί να την ηρεμήσει. Έρχεται ο Αινείας και κανονίζουν το γάμο τους, η Διδώ πρόσκαιρα ξεχνάει τις ανησυχίες της! Όμως, παράλληλα, σε μια σκοτεινή σπηλιά, οι Μάγισσες σχεδιάζουν την καταστροφή της βασίλισσας και της Καρχηδόνας… Καλούν τα πνεύματα του κακού και τους λένε το σχέδιο: Ένα πνεύμα θα εμφανιστεί στον Αινεία με την μορφή του Ερμή, μεταφέροντας του ψεύτικη διαταγή του Δία, σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να εγκαταλείψει την Καρχηδόνα και την Διδώ για να φύγει με τον στόλο του για την Ιταλία όπου και θα ιδρύσει τη Νέα Τροία! Δηλαδή, τη Ρώμη! Οι Μάγισσες θα βάλουν φωτιά στην Καρχηδόνα και θα βυθίσουν τον στόλο του Αινεία! Στο δάσος κατά την διάρκεια της γιορτής για τον επικείμενο γάμο, οι Μάγισσες δημιουργούν μια καταιγίδα! Φεύγουν όλοι… Το σκοτεινό πνεύμα εμφανίζεται στον Αινεία μεταφέροντας του τη δήθεν διαταγή του Δία! Εκείνος θλιμμένος, υπακούοντας, αποχαιρετά την αγαπημένη του! Η Διδώ συντετριμμένη οδηγείται προς το τέλος της …


Συντελεστές
Μουσική Διεύθυνση: Λίζα Ξανθοπούλου
Σκηνοθεσία- κινησιολογία: Δημήτρης Κυανίδης
Κοστούμια: Ιωάννα Μανωλεδάκη
Καλλιτεχνική διεύθυνση παραγωγής - σκηνικά: Αθανάσιος Κολαλάς
Μουσική Διεύθυνση Χορωδίας: Μαίρη Κωνσταντινίδου
Διδώ: Σοφία Μητροπούλου
Αινείας: Armando Puklavec
Μάγισσα: Ισμήνη Γιαννάκη
Μπελίντα: Ιωάννα Κυρικλίδου
Πνεύμα: Θανάσης Σαχπατζίδης
Χορωδία: Μικτή Χορωδία Θεσσαλονίκης
Τσέμπαλο: Σεβαστιανός Μοτορίνος
Σχεδιασμός αφίσας: Αλεξία Βαλταδώρου
Παραγωγή: Κέντρο Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας
Με τη συνεργασία: της Διεύθυνσης Τουρισμού Πολιτισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης, της Αντιπεριφέρειας Ημαθίας, του Δήμου Βέροιας, της Κοινωφελούς Επιχείρησης Πολλαπλής Ανάπτυξης Δήμου Βέροιας.

Πληροφορίες
Χώρος Τεχνών Βέροιας (Παύλου Μελά & Μπιζανίου).
Παρασκευή 25 Οκτωβρίου
Ώρα έναρξης: 20.00
Είσοδος ελεύθερη, με αριθμημένες προσκλήσεις, οι οποίες θα διατίθενται από την Παρασκευή 18/10/2019 από τα παρακάτω σημεία:
Χώρος Τεχνών, Γραφείο Προγραμματισμού (1Ος όροφος) Νανά Καραγιαννίδου, τηλ 2331078120-22 και Αντιπεριφέρεια Ημαθίας, Γραφείο Αντιπεριφερειάρχη (1ος όροφος) Μιμή Γαλοπούλου, 2331350194

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ Τ.Ο. ΗΜΑΘΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΗΜΑΘΙΑΣ

Εδώ και μήνες παρακολουθούμε τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης, τον συνωστισμό, την έλλειψη στοιχειωδών υποδομών, ειδικά για τα παιδιά, που υφίστανται οι πρόσφυγες στα νησιά και στην ηπειρωτική Ελλάδα. Όλη αυτή η τραγική εικόνα (που είχε νεκρούς ακόμη και μικρά παιδιά) είναι το αποτέλεσμα του διπλού εγκλωβισμού προσφύγων και μεταναστών και της αντιδραστικής συμφωνίας ΕΕ - Τουρκίας που υπέγραψε η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζει η σημερινή της ΝΔ.
Πλέον, ο πληθυσμός των αιτούντων και αιτουσών άσυλο στη νησιωτική χώρα έχει αυξηθεί δραματικά και οι υπάρχουσες δομές φιλοξενίας δεν είναι ικανές να ανταποκριθούν στις ανάγκες και, με την αύξηση των προσφυγικών - μεταναστευτικών ροών τους τελευταίους μήνες, η κατάσταση δείχνει ανεξέλεγκτη.
Η ανεξέλεγκτη μεταφορά κάποιων προσφύγων στην ηπειρωτική χώρα, χωρίς να έχουν δημιουργηθεί οι απαραίτητες δομές, θα δημιουργήσουν ασφυκτική κατάσταση στις ήδη επιβαρυμένες δομές, όπως αυτών της Αλεξάνδρειας και της Αγ. Βαρβάρας. Επίσης, η ιμπεριαλιστική επίθεση που ξεκίνησε η Τουρκία στη Συρία με τις πλάτες των ΗΠΑ, θα δημιουργήσει και νέα κύματα προσφύγων που θα επιδεινώσουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες υπάρχει ο κίνδυνος να δούμε και παραβατικά φαινόμενα όπως το προχθεσινό.
Πιστεύουμε ότι οι κάτοικοι της περιοχής χρειάζεται να βγάλουμε τα σωστά συμπεράσματα και να στρέψουμε τα βέλη μας στους πραγματικούς υπεύθυνους
Οι ευθύνες της κυβέρνησης της ΝΔ είναι τεράστιες, γιατί συνεχίζει να εφαρμόζει την απαράδεκτη Συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας, η οποία φέρει την υπογραφή της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και εγκλωβίζει πρόσφυγες και μετανάστες στη χώρα μας. Επιπλέον, τα νέα μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση πριν από λίγες μέρες είναι απαράδεκτα και αντιδραστικά, γιατί:
Προβλέπουν επικίνδυνη κλιμάκωση της καταστολής στα θαλάσσια και χερσαία σύνορα, ακόμη και με στρατιωτικά μέσα, με τα γνωστά αποτελέσματα περισσότερων νεκρών κατατρεγμένων ανθρώπων. Κλιμάκωση της καταστολής προβλέπεται και στο εσωτερικό της χώρας, με τη γενίκευση της φυλάκισης, που γίνεται ο κανόνας για τη μεταχείριση προσφύγων και μεταναστών και περαιτέρω συρρίκνωση των όποιων δικαιωμάτων είχαν απομείνει σε σχέση με το άσυλο.
Ευθύνες έχουν και οι δημοτικές αρχές που στηρίζουν την πολιτική των κυβερνήσεων, ΕΕ, ΝΑΤΟ που γεννά την φτώχεια, τους πολέμους και την προσφυγιά.
Ο αγώνας των κατοίκων, συνολικά των εργαζομένων στην πόλη και τα χωριά, πρέπει να προσανατολιστεί στη σύγκρουση με τις διαχρονικές πολιτικές όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, συνολικά την πολιτική της ΕΕ, την κατάπτυστη συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας, για το πρόβλημα του διπλού εγκλωβισμού των προσφύγων στη χώρα μας, διεκδικώντας αιτήματα που απ’ τη μια θα εξασφαλίζουν ανθρώπινες συνθήκες για τους πρόσφυγες και από την άλλη δεν θα επιτρέπουν (όσο αυτό είναι δυνατό μέσα σε αυτό το σύστημα) την εμφάνιση φαινομένων παραβατικότητας. Πιο συγκεκριμένα:
· Να κλείσουν όλα τα hotspots στα νησιά και τον Έβρο και να μεταφερθούν οι πρόσφυγες και μετανάστες σε αξιοπρεπή νέα κέντρα φιλοξενίας της ηπειρωτικής Ελλάδας, όπου θα εξετάζονται τα αιτήματά τους και θα πηγαίνουν στις χώρες πραγματικού προορισμού τους.
· Να προχωρήσουν άμεσα όλες οι οικογενειακές επανενώσεις και να μη ζει κανένας ανήλικος σε ακατάλληλες συνθήκες, απροστάτευτος, άστεγος ή φυλακισμένος.
· Να αποζημιωθούν στο 100% όσοι κάτοικοι των νησιών καθώς και της περιοχής μας έχουν υποστεί ζημιές από το διπλό εγκλωβισμό που επέβαλε η ΕΕ και οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ.
· Να παρθούν όλα τα άμεσα και αναγκαία μέτρα με ευθύνη της Κυβέρνησης για την υδροδότηση, την αποχέτευση, την καθαριότητα και την υγιεινή.

Η ΝΔ -στους δήμους και τις περιφέρειες- πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ

  Ο σχεδιασμός της κυβέρνησης της ΝΔ για την Τοπική Διοίκηση ξεδιπλώθηκε με το νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών που ψηφίστηκε την περασμένη Πέμπτη στην Ολομέλεια της Βουλής. Ενας σχεδιασμός που «πατάει» σε προηγούμενες παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ στον «Κλεισθένη», επιβεβαιώνοντας ότι και εδώ, η ΝΔ βρήκε στρωμένο το έδαφος για να πάει ένα βήμα πιο πέρα την αντιλαϊκή επίθεση .
  Στην πραγματικότητα, αυτό που προωθούν με τις μεταρρυθμίσεις τους όλες οι κυβερνήσεις, είναι η καλύτερη προσαρμογή των λειτουργιών των δήμων και των Περιφερειών - ως μέρος της κρατικής μηχανής - στην στήριξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης, της επιχειρηματικότητας κτλ.
   Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά πώς εκφράζεται το παραπάνω μέσω των άρθρων του νομοσχεδίου και όσων πρόκειται να υλοποιηθούν από τον επόμενο Σεπτέμβρη, όταν και θα ορκιστούν τα νέα Δημοτικά και Περιφερειακά Συμβούλια.
Οι ρυθμίσεις αυτές:

-- Θεσμοθετούν τη σύμπραξη παρατάξεων «για τη διακυβέρνηση του δήμου» με κορμό την παράταξη του εκλεγμένου δημάρχου ή περιφερειάρχη, και στη βάση αυτής της νέας πλειοψηφίας διαμορφώνεται και το σύστημα της διοίκησης. Αυτή η σύμπραξη δηλώνεται με την έναρξη της θητείας και δεν μπορεί να ανακληθεί καθ' όλη τη διάρκειά της!

-- Δίνουν απόλυτη πλειοψηφία στα όργανα διοίκησης του δήμου, δηλαδή στην Οικονομική Επιτροπή, στην Επιτροπή Ποιότητας Ζωής και σε Νομικά Πρόσωπα, στην παράταξη του δημάρχου και του περιφερειάρχη. Και ταυτόχρονα μεταφέρονται σε αυτά τα όργανα σειρά από αρμοδιότητες που ήταν στην ευθύνη του Δημοτικού και Περιφερειακού Συμβουλίου! Για παράδειγμα, στην Οικονομική Επιτροπή, ένα όργανο με απόλυτη πλειοψηφία της παράταξης του δημάρχου, περνούν η ευθύνη για τον ετήσιο προγραμματισμό προσλήψεων προσωπικού και την προσφυγή ή μη σε ένδικα μέσα, η δυνατότητα διαγραφής χρεών και προσαυξήσεων, η διευκόλυνση μεγαλοοφειλετών με χρέη άνω των 150.000 ευρώ, η απόφαση για την απευθείας χρηματοδότηση κοινωφελών δημοτικών επιχειρήσεων, η παραχώρηση εγκαταστάσεων και εξοπλισμού του δήμου, η έγκριση να θέτουν αντίτιμο σε μια σειρά από υπηρεσίες του δήμου.

-- Προσαρμόζουν τη διαδικασία κατάρτισης και ψήφισης τεχνικού προγράμματος και προϋπολογισμού, επιχειρώντας να εξοβελίσουν την πολιτική αντιπαράθεση και την έκφρασή της και με την αρνητική ψήφο απέναντι στις οποιεσδήποτε προτάσεις κατατίθενται είτε από τη δημοτική ή περιφερειακή αρχή είτε από άλλες δυνάμεις.
  Πιο συγκεκριμένα, επιβάλλουν στις παρατάξεις ως διαδικασία την κατάθεση ολοκληρωμένης αντιπρότασης για το Τεχνικό Πρόγραμμα και για τον Προϋπολογισμό, για θέματα που αφορούν φόρους και τέλη. Και μάλιστα θα πρέπει αυτή η αντιπρόταση να έχει τη γνώμη των υπηρεσιών του δήμου ή της Περιφέρειας (Τεχνικής και Οικονομικής Υπηρεσίας) για το αν και κατά πόσο είναι υλοποιήσιμη και σύμφωνη με τις κατευθύνσεις του υπουργείου Εσωτερικών. Η ίδια απαράδεκτη διαδικασία ακολουθείται και για την επιχειρηματική «αξιοποίηση» της δημοτικής ακίνητης περιουσίας, που δρομολόγησε με τον «Κλεισθένη» η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θεσμικά και με όρους Υπερταμείου, δηλαδή με κατεύθυνση την παραχώρηση ή τη συνέργεια με επιχειρηματικούς ομίλους. Κάτι που σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ έχει ως πρώτη προτεραιότητα.
  Σήμερα, η ΝΔ φέρνει ως πρώτα νομοθετήματα την κατάργηση του εκλογικού συστήματος της - κουτσουρεμένης έτσι κι αλλιώς - απλής αναλογικής που εισήγαγε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τις νομοθετικές παρεμβάσεις για τη λεγόμενη «κυβερνησιμότητα των δήμων», που δήθεν διακυβεύεται.
  Και λέμε δήθεν, αφού άσχετα με το εκλογικό σύστημα, ο δημοσιονομικός έλεγχος της Τοπικής Διοίκησης παραμένει ασφυκτικός και απόλυτα ευθυγραμμισμένος με τις δημοσιονομικές πολιτικές και τους αντιλαϊκούς στόχους του κεντρικού αστικού κράτους και των κυβερνήσεων που το υπηρετούν.
  Αλλωστε, λίγες μέρες πριν από την κατάθεση του νομοσχεδίου υπεγράφη Κοινή Υπουργική Απόφαση από τους υπουργούς Εσωτερικών και Οικονομικών, με βάση την οποία οι προϋπολογισμοί των δήμων πρέπει να συνταχθούν με βάση τις κατευθύνσεις των μνημονίων και της ενισχυμένης εποπτείας. Οπως ακριβώς δηλαδή έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ.
  ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ αντιπαρατίθενται με αφετηρία τον εκλογικό νόμο και το σύστημα διοίκησης, με κύριο διακύβευμα προεκλογικά και μετεκλογικά να στηθεί και να λειτουργήσει το αστικό δίπολο και σ' αυτόν τον τομέα. Η σημερινή πρόταση για την «κυβερνησιμότητα των δήμων» με μορφή νομοσχεδίου, λίγο πριν από τις εκλογές είχε κατατεθεί από στελέχη της ΝΔ σε συνεδρίαση της ΚΕΔΕ.
   Από την άλλη, το δημαρχιακό μοντέλο το κράτησε ζωντανό η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με το κολοβό εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής και τον δεύτερο εκβιαστικό γύρο των τοπικών εκλογών. Αναδεικνύοντας έτσι τον δήμαρχο και τον περιφερειάρχη σε ρόλο ενορχηστρωτή της αστικής συναίνεσης προς τα κάτω, της ευθυγράμμισης με τους στόχους της καπιταλιστικής ανάπτυξης, που παράγει και αναπαράγει τη διαφθορά και αξιοποιεί με διαφορετικό κάθε φορά τρόπο και τις λεγόμενες πελατειακές σχέσεις, πότε με αιχμή το αστικό κράτος και τις λειτουργίες του και πότε απευθείας από την εργοδοσία.
  Οι διαφορές της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ σε ζητήματα διαχείρισης, όπως εκφράστηκαν το προηγούμενο διάστημα, αλλά και τώρα με τις σκιαμαχίες τους για το εκλογικό σύστημα, δεν μπορούν να συσκοτίσουν την ταύτισή τους στο βάθεμα των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων στην Τοπική Διοίκηση.
  Η λεγόμενη αποκέντρωση λειτουργιών του κράτους μέσω της Τοπικής Διοίκησης και η οργανική ανάδειξή της σε έναν ακόμη μηχανισμό δίπλα σε αυτούς του κεντρικού κράτους, που συνεπικουρεί τον αστικό σχεδιασμό, αποδεσμεύοντας περισσότερους κεντρικούς πόρους ώστε να κατευθύνονται στις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων, είναι καπιταλιστικοί στόχοι που έχουν ξεκινήσει εδώ και 20 χρόνια και είναι ενιαίοι για όλες τις αστικές κυβερνήσεις και δυνάμεις. Σε άλλες χώρες της ΕΕ τέτοιες ανατροπές έχουν ήδη γίνει και τις επιπτώσεις τις πληρώνουν οι εργαζόμενοι.
  Γι' αυτό και νόμοι όπως ο «Καποδίστριας», ο «Καλλικράτης», ο «Κλεισθένης 1», που προσδιόρισαν αυτήν την πορεία, ξεκινούσαν με πολύ θόρυβο και πομπώδεις εκφράσεις από τις αστικές κυβερνήσεις. Αλλά κατέληγαν να είναι ένα εργαλείο ενάντια στις λαϊκές ανάγκες και κατακτήσεις, υπερφορολογησής τους, διασφάλισης της επιχειρηματικότητας, εμπορευματοποίησης κοινωνικών αναγκών όπως σε Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, ακίνητη περιουσία και περιβάλλον.
Να πούμε δε ότι η στάση και η πολύπλευρη δραστηριότητα στην ΚΕΔΕ και στην ΕΝΠΕ όλο το προηγούμενο διάστημα, όργανα στα οποία κυριαρχούν στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, με την αντιπαράθεσή τους με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ακριβώς στην βάση της απαίτησής τους να προχωρήσει πιο γρήγορα η υλοποίηση των προαναφερθέντων κεντρικών στόχων.
Η συναίνεση στις αντιδραστικές ανατροπές είναι κοινός τόπος για όλες τις αστικές δυνάμεις και κυβερνήσεις. Αυτό στο οποίο διαφοροποιούνται είναι στη διαχείριση, στους ρυθμούς, στην ταχύτητα των αντιδραστικών ανατροπών, στον τρόπο ενσωμάτωσης των λαϊκών αντιδράσεων...
Στη συζήτηση στη Βουλή, το ΚΚΕ κατήγγειλε ότι δεν υπάρχει καμία «ακυβερνησία» των δήμων και Περιφερειών, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, που φέρνει διατάξεις για να διορθώσει τα «κακώς κείμενα» του «Κλεισθένη» που έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ και τον οποίο είχε υποστηρίξει τότε ως αντιπολίτευση η ΝΔ.
Όλα τα αστικά κόμματα, συμφωνούν στα βασικά στοιχεία του «Κλεισθένη», που είναι η προσαρμογή των δήμων στις νέες ανάγκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης, η λειτουργία τους είτε ως αυτοτελών επιχειρήσεων είτε με συμπράξεις με το ιδιωτικό κεφάλαιο. Συμφωνούν ώστε τα κύρια έσοδά τους οι δήμοι να τα αντλούν κατευθείαν από τις τσέπες των δημοτών, με την «αξιοποίηση» της ακίνητης περιουσίας, ανοίγοντας το δρόμο στους λεγόμενους επενδυτές σε βάρος των λαϊκών αναγκών. Και φυσικά οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις εξυπηρετούν ακριβώς αυτό...
                                         βασισμένο σε  στοιχεία της εφημερίδας  "Ριζοσπάστης"

100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων

Γράφει ο: Αναστάσης Γκίκας* 
Στις 19 Μάη συμπληρώνεται ένας αιώνας από τη Γενοκτονία του Πόντου. Μπορεί μια τέτοια επέτειος να περιοριστεί σε μια «άχρωμη», οστεωμένη, μουσειακού χαρακτήρα τυπική εκδήλωση μνήμης; Κι όμως, στα 100 χρόνια που μεσολάβησαν από τη σφαγή και προσφυγοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων Ποντίων, καταβλήθηκαν μεγάλες προσπάθειες, ώστε τα γεγονότα της εποχής να απογυμνωθούν από την ουσία τους, να συγκαλυφθούν τα πραγματικά τους αίτια και οι διδαχές της Ιστορίας να μη γίνουν κτήμα των Ποντίων, αλλά και γενικότερα του ελληνικού λαού.

Ποιοι ήταν οι βασικοί παράγοντες που συντέλεσαν στη Γενοκτονία των Ποντίων;

α) Η άνοδος του τουρκικού αστικού εθνικισμού: Καθώς η ανερχόμενη τουρκική αστική τάξη διεκδικούσε το έθνος - κράτος της στο πλαίσιο μιας πολυεθνικής αυτοκρατορίας (της οθωμανικής), το χτύπημα των βασικών ανταγωνιστών της (κύρια της ελληνικής και αρμενικής αστικής τάξης) αποτελούσε απαραίτητη προϋπόθεση για την εδραίωση της κυριαρχίας της στον συγκεκριμένο γεωγραφικό - οικονομικό χώρο.

Καθώς οι εθνικές μειονότητες αξιοποιούνταν από τις αντίστοιχες άρχουσες τάξεις τους ως ασπίδα και μοχλός πίεσης για την προώθηση των δικών τους συμφερόντων, τις εξέθεταν άμεσα στα πυρά του εκάστοτε αντιπάλου: «Αν η εξόντωση του αρμενικού στοιχείου, μέχρι και του τελευταίου, είναι αναγκαία για την εθνική μας πολιτική», τονιζόταν χαρακτηριστικά σε σύσκεψη παραγόντων του κόμματος των Νεότουρκων το 1915, «πολύ περισσότερο είναι αναγκαία για την εδραίωση της εθνικής μας οικονομίας».1

Να σημειωθεί πως οι σφαγές, οι εθνοκαθάρσεις, οι προσφυγοποιήσεις, οι αναγκαστικές αφομοιωτικές πολιτικές κ.ο.κ. ήταν κοινός παρονομαστής στα Βαλκάνια (και όχι μόνο), όπου οι λαοί πλήρωσαν με το αίμα τους τις μεγαλοϊδεατικές επιδιώξεις των εθνικών τους αστικών τάξεων.

β) Οι επιδιώξεις της αστικής τάξης της Ελλάδας: Με τις βλέψεις του ελληνικού κεφαλαίου στραμμένες στην ιδιαίτερα πλούσια περιοχή της Μικράς Ασίας, ο Πόντος ερχόταν σε «δεύτερη μοίρα». Ετσι, υποτιμήθηκε η οργάνωση ή βοήθεια οποιασδήποτε μορφής προς τον Πόντο, του οποίου η «χρησιμότητα» συνοψιζόταν σε Εκθεση του Α. Α. Πάλλη, ως ένας περίπου «αντιπερισπασμός», «προκειμένου να ανακουφιστεί η πίεση του Τουρκικού μπλοκ στην κεντρική Μικρά Ασία ενάντια στην ελληνική ζώνη της Σμύρνης».2 Η προέλαση του ελληνικού στρατού στα ενδότερα της Τουρκίας (κάνοντας τον «χωροφύλακα» των αγγλογαλλικών συμφερόντων στην περιοχή) σίγουρα υπονόμευσε - αν δεν σφράγισε - την τύχη των ελληνικών πληθυσμών του Πόντου, αλλά και γενικότερα.

γ) Οι επιδιώξεις και επιλογές της ελληνικής άρχουσας τάξης του Πόντου: Οι ιδιαίτερες (και καμιά φορά αντικρουόμενες) επιδιώξεις στους κόλπους της ποντιακής πολιτικής - οικονομικής - θρησκευτικής ηγεσίας είχαν ως αποτέλεσμα μια σειρά από κινήσεις, οι οποίες εν τέλει άφησαν έκθετο και ανυπεράσπιστο τον ποντιακό λαό. Σε αυτό, μεταξύ άλλων, συνέδραμε και η πεποίθηση πως η λύση στο ζήτημα του Πόντου θα ερχόταν από «τα έξω» και από «τα πάνω», ως αποτέλεσμα δηλαδή της παρέμβασης των λεγόμενων «Μεγάλων Δυνάμεων» και όχι από τις ίδιες τις δυνάμεις του ποντιακού λαού (σε συνεργασία ενδεχομένως και με άλλους λαούς της περιοχής).

Επιπλέον, οι σφοδρότατοι ανταγωνισμοί μεταξύ της ελληνικής και αρμενικής αστικής τάξης όχι μόνο υπονόμευσαν μια ενδεχόμενη κοινή τους δράση, αλλά συχνά κατέληγαν ακόμα και σε συγκρούσεις μεταξύ ποντιακών και αρμενικών ένοπλων σωμάτων.

Την κρίσιμη ώρα, όπως αναφέρει ο διοικητής της Ελληνικής Μεραρχίας του Καυκάσου Ι. Καλτσίδης, «οι Ελληνες αρχηγοί της πρωτεύουσας του Πόντου αναγκάστηκαν να φύγουν και ο λαός έμεινε με τα όπλα στα χέρια, εκτεθειμένος στην τουρκική προέλαση, δίχως οδηγίες, δίχως αρχηγούς και πρόγραμμα ενεργειών...».3

δ) Οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στην περιοχή: Είναι γνωστό από τη μακρά και αιματοβαμμένη ιστορία του 20ού αιώνα (έως και τις μέρες μας) πως, όπου συγκρούονται τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών, οι λαοί το πληρώνουν ακριβά. Ακολούθως, και η Γενοκτονία των Ποντίων σχετίζεται άμεσα με τις ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις, που έλαβαν χώρα για τη νομή της κλυδωνιζόμενης οθωμανικής αυτοκρατορίας, στο πλαίσιο και του γενικότερου πολέμου για την αναδιανομή των παγκόσμιων αγορών και πλουτοπαραγωγικών πηγών (Α' Παγκόσμιος Πόλεμος).

Σε μια σύγκρουση, λοιπόν, όπου οι αντίπαλες αστικές τάξεις (ελληνική και τουρκική) στρατεύτηκαν πίσω από αντίπαλα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα (της Αντάντ και των Κεντρικών Δυνάμεων αντίστοιχα), οι λαοί της περιοχής δεν αποτελούσαν τίποτε περισσότερο παρά κρέας για τα κανόνια των αντιπάλων, διαπραγματευτικά χαρτιά και πιόνια σε μια γεωστρατηγική σκακιέρα. Οι υποσχέσεις περί «αυτοδιάθεσης των λαών» από τη μεριά των ιμπεριαλιστών σύντομα αποδείχθηκαν κούφια λόγια (όπως στην περίπτωση των αραβικών λαών, της πολύπαθης Παλαιστίνης - και βεβαίως του Πόντου).

Ακόμα και όταν κορυφώθηκε το δράμα του ποντιακού λαού, οι κανονιοφόροι και οι πρεσβείες των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών της Ευρώπης και των ΗΠΑ δεν έκαναν απολύτως τίποτε για να εμποδίσουν τις σφαγές ή για να σώσουν τους ανθρώπους που κινδύνευαν. «Ολα αυτά διαδραματίζονταν μπροστά στα μάτια των πρεσβευτών των ξένων δυνάμεων», αναφέρει ένας Πόντιος αντάρτης στην αυτοβιογραφία του, «και αυτοί αδιαφορούσαν!». Αντιθέτως, όπως έγραψε ο μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος, «οι άθεοι κομμουνιστές (σ.σ. οι Σοβιετικοί) εφάνησαν περισσότερον χριστιανοί από τους "χριστιανούς" Αγγλογάλλους», στέλνοντας πλοία και μεταφέροντας τους δοκιμαζόμενους πληθυσμούς στην ασφάλεια.4

ε) Η στοίχιση των λαών πίσω από τις «ομόφυλες»/«ομόθρησκες», αλλά με διαμετρικά αντίθετα ταξικά συμφέροντα, «ηγεσίες» τους: Η στοίχιση των φτωχών λαϊκών στρωμάτων με τις επιδιώξεις των εκμεταλλευτών τους τους μετέτρεψε σε βόλια για τα όπλα τους. Γιατί τι είχαν να χωρίσουν οι Πόντιοι, Αρμένιοι ή Τούρκοι εργάτες και χωρικοί μεταξύ τους; Τι είχαν να χωρίσουν εκείνοι που, μέχρι να γίνουν «εχθροί», ζούσαν ειρηνικά αναμεταξύ τους, στενάζοντας εξίσου από την εκμετάλλευση του συχνά ομοεθνούς τους εργοδότη, τοκογλύφου κ.ο.κ.; Τότε όμως, ακόμη, η εργατιά ήταν μικρή αριθμητικά, ενώ μόλις διέγραφε τα πρώτα της συνειδητά πολιτικά βήματα.

Για την Ιστορία, να προσθέσουμε πως όταν οι Πόντιοι (και Μικρασιάτες) πρόσφυγες ήρθαν στην Ελλάδα, βρέθηκαν αντιμέτωποι με την απαξίωση του ελληνικού αστικού κράτους και του πολιτικού του προσωπικού (φιλελεύθερου, κεντρώου και δεξιού), που τους στοίβαξαν όπως - όπως σε συνοικισμούς - γκέτο, τους παρέδωσαν στην άγρια εκμετάλλευση των καπιταλιστών (που «άδραξαν» την ευκαιρία, ρίχνοντας τα μεροκάματα και περιορίζοντας δικαιώματα και κατακτήσεις της εργατικής τάξης συνολικά) κ.λπ.

Ταυτόχρονα, οι πατριδοκάπηλοι φασίστες της εποχής (πολιτικοί πρόγονοι των σημερινών χρυσαυγιτών) τους αποκαλούσαν χυδαία «τουρκόσπορους», κραύγαζαν για τον «εξαγνισμό» των πόλεων από την παρουσία τους και οργάνωναν δολοφονικά πογκρόμ στους συνοικισμούς τους........

 Σήμερα, 100 χρόνια μετά τη Γενοκτονία των Ποντίων, ο ιμπεριαλισμός συνεχίζει να γεννά πολέμους, σφαγές, προσφυγιά κ.λπ. Οι «λυκοσυμμαχίες» τύπου ΕΕ και ΝΑΤΟ συνεχίζουν να αναχαράσσουν τα σύνορα της ευρύτερης περιοχής, εγκυμονώντας νέους κινδύνους για τους λαούς. Ποια καλύτερη τιμή, επομένως, για τη μνήμη, την Ιστορία του ποντιακού λαού, από την πάλη για να μη ζήσει ποτέ ξανά κανείς λαός αυτά που υπέστη ο ίδιος; Από τον αγώνα ενάντια στους φορείς και τα γενεσιουργά αίτια της εκμετάλλευσης, των πολέμων και της προσφυγιάς; Κόντρα και έξω από ψεύτικα αστικά διλήμματα οποιασδήποτε απόχρωσης; Ενάντια στο δηλητήριο του σοβινισμού, του εθνικισμού, του φασισμού;

*Ο Αναστάσης Γκίκας είναι μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

100 χρόνια ανέσπερης μνήμης των θυμάτων της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου


                                       Γράφει ο :Γιώργος Ν.Ουρσουζίδης  
Ο οφειλόμενος σεβασμός, το δικαίωμα στη μνήμη των ανθρώπων μας, που υπέστησαν τις σφαγές, το διωγμό και τον ξεριζωμό από τις πατρογονικές εστίες του Πόντου, αποτελούν την ανθρώπινη υποχρέωση μας απέναντι στο άδικο και στους άταφους νεκρούς μας. 
Η αδιάλειπτη τρισχιλιετής παρουσία του Ελληνισμού στον Πόντο και η ευημερία, η προκοπή των πόλεων - πρότυπα - όπως η Τραπεζούντα, η Σαμψούντα, η Σινώπη και οι άλλες πόλεις και τα χωριά του Πόντου, με τα 1.400 σχολεία του ποντιακού ελληνισμού, με τη συμμετοχή σε κάθε κοινωνική δραστηριότητα, με πρωταγωνιστικό ρόλο στην οικονομία και το εμπόριο, δεν άργησαν να μπουν στο «μάτι του κυκλώνα». 
Η Ελληνική παρουσία «κρίθηκε» επιβλαβής, ο Ελληνισμός έπρεπε να εξοντωθεί, η βαρβαρότητα και ο φανατισμός κυριάρχησαν και το κακό δεν άργησε να έρθει. Στον τόπο της ευημερίας και της προόδου το αίμα χύθηκε ποτάμι, οι άνθρωποι σφαγιάστηκαν, ο τόπος γνώρισε τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του. Μέχρι σήμερα στο άκουσμα της λέξης, σφαγή, ξεριζωμός, διωγμός, αλησμόνητη πατρίδα, το μυαλό πάει στον Πόντο και τη Μικρά Ασία. 
Η νοσταλγία των παππούδων μας για τις αγαπημένες γενέθλιες πόλεις, πέρασε και σε εμάς τους νεότερους, τα ακούσματα των τραγουδιών, των αφηγήσεων, των περιγραφών των «έμορφων τόπων», δεν ήταν υπερβολές, ήταν η πραγματικότητα που διαπιστώσανε όσοι είχαν την τύχη να επισκεφτούν τα ιερά χώματα του Πόντου. 
Η σφαγή και ο διωγμός έγιναν μοιρολόγια, πονεμένα τραγούδια, η νοσταλγία έπλασε θαυμάσια την πραγματικότητα με τον μύθο, άξιοι απόγονοι των ξεριζωμένων έγραψαν έξοχους ποιητικούς λόγους. Τα υπέροχα ποιητικά λόγια και οι στίχοι, έγιναν τραγούδι στα χείλη του λαού μας. 
Χωρίς εκδικητική διάθεση, με μόνη επιθυμία και ιερό χρέος απέναντι στους άταφους νεκρούς, ο ελληνισμός ζητά μια συγνώμη και αποκατάσταση της πικρής ιστορικής αλήθειας. 
Τιμώντας έναν εξαίρετο άνθρωπο, έναν άξιο επιστήμονα, τον αείμνηστο Χρήστο Αντωνιάδη, νομίζω πως με το ποίημά του «Την πατρίδαμ’ έχασα» αποδίδει άριστα τον έντονο ψυχισμό και το συναίσθημα που κυριαρχεί στους πρόσφυγες του Πόντου, και ξέφυγε, και έγινε τραγούδι στα χείλη όλων των Ελλήνων. 

Την πατρίδαμ’ έχασα, 

άκλαψα και πόνεσα. 

Λύουμαι κι αρόθυμο, 

όι όιν’ ανασπάλω κι επορώ. 

Μίαν κι άλλο `σην ζωή μ’ 

σο πεγάδι μ’ σην αυλή μ’ 

Νέροπον ας έπινα, 

όι όι και τ’ ομμάτα μ’ έπλυνα. 

Τά ταφία μ’ έχασα 

ντ’ έθαψα κι ενέσπαλα. 

Τ’ εμετέρτς αναστορώ, όι όι 

και `ς σο ψυόπο μ’ κουβαλώ. 


Εκκλησίας έρημα, 

μοναστήρα ακάντηλα, 

πόρτας και παράθυρα, όι όι 

επέμναν ακρόνυχτα.