Σελίδες

Jumbo-σακούλα. Ευτέ­λεια, νεοπλουτισμός, πλαστικούρα, κουτοπονηριά, χιουμορίλα

Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο διαφημιστικό σποτ της jumbo-σακούλας είναι η επιτομή της βλακείας, του άξεστου μικροαστισμού και ενός άγαρμπου δήθεν χιού­μορ που γαργαλάει τις ευαίσθητες χορδές των λεγόμενων... Γκούφι της διπλανής μας πόρτας.
Και δεν είναι καθόλου τυ­χαίο ότι η πρώτη μούντζα... έπεσε κατά τη δι­άρκεια των γυρισμάτων του σποτ στο Λονδίνο (!) όπως για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου φαίνεται στη διαφήμιση και συγκεκριμένα στο 0:53 λεπτό.
Διότι τι άλλο μπορεί να είναι, εκτός από επιτομή της βλακείας και του άξεστου μικροαστισμού, η αποθέ­ωση της πλαστικής σακούλας, της jumbo-σακούλας, που είναι παιχνιδι­άρα και διάσημη (sic).
♦ Που είναι ιδανική ακόμα και για αγκαλιές και απόκρυφες εξομολογή­σεις του ξενιτεμένου Έλληνα, ο οποί­ος πέφτει σέκος όταν τη βλέπει μπρο­στά του.
♦ Που οι πλαστικές της ίνες έχουν ποτίσει το είναι του, έχουν γίνει ένα με τις πλαστικές του αναμνήσεις.
Και αύριο, ποιος ξέρει, μπορεί να αναδειχθεί και η ιδανική, υπάκουη παρτενέρ για όλες τις στάσεις του Κά-μα Σούτρα.
Είναι, όμως, η επιτομή της βλακείας επιτυχημένη διαφήμιση; Ασφαλώς και είναι. Όχι, όμως, επειδή έγινε ακό­μη μια φορά talk of the town με τα πλείστα αρνητικά σχόλια. Όχι γιατί εί­ναι ο ορισμός του «Δεν έχει σημασία τι γράφουv για σένα, αρκεί να γράφουν σωστά το όνομά σου».
Το διαφημιστικό σποτ είναι επιτυ­χημένο διότι οι εμπνευστές του έχουν συλλάβει σε όλο της το μεγαλείο τη φιλοσοφία της επιχείρησης. Ευτέ­λεια, νεοπλουτισμός, πλαστικούρα, κουτοπονηριά, χιουμορίλα. Και όλα αυτά τα στοιχεία τα απέδωσαν ιδανικά στο τηλεοπτικό σποτ. Πλαστικό και μπάζωμα δάσους!
Την ίδια ώρα που παγκοσμίως η πλαστική σακούλα έχει μπει στο από­σπασμα, την ίδια ώρα που το Ευρω­παϊκό Κοινοβούλιο με ψήφισμά του ζητάει να μειωθεί η χρήση της πλα­στικής σακούλας κατά 50% μέχρι το 2017 και κατά 80% μέχρι το 2019 με έτος αναφοράς το 2010, το Jumbo κάνει «θεά» την jumbo-σακούλα, το άκρως επικίνδυνο πλαστικό.
Την ίδια ώρα που όλο και περισ­σότερες χώρες εξετάζουν είτε την απαγόρευσή τους είτε την επιβο­λή τέλους για να αποθαρρύνουν τη χρήση τους, στην Ελλάδα, μια επιχεί­ρηση έχει οικοδομήσει το όνομά της πάνω σε μια πλαστική σακούλα.
Θα πείτε, βέβαια, ότι αυτά είναι ψι­λά γράμματα και ότι μια επιχείρηση παιχνιδιών, και πολύ περισσότερο μια διαφημιστική καμπάνια, δεν έχει στόχο ούτε να διαπαιδαγωγήσει ού­τε να σηκώσει παντιέρα για τα αυτο­νόητα περιβαλλοντικά αιτήματα της εποχής. Πολύ περισσότερο εάν η δι­αφημιστική καμπάνια γίνεται για λο­γαριασμό κάποιου που έχει καταδικαστεί πρωτόδικα για καταστροφή δασικής έκτασης!
Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο εμπνευστής «αγκαλίτσας» της πλα­στικής σακούλας καταδικάστηκε πριν από περίπου έναν χρόνο από το ΙΑ Τριμελές Πλημμελειοδικείο για μπάζωμα δασικής έκτασης. Συγκεκριμένα, ο ιδιοκτήτης της jumbo-σακούλας Απόστολος Βακάκης καταδικάστηκε σε ποινή φυ­λάκισης 18 μηνών με αναστολή και χρηματικό πρόστιμο 100.200 ευρώ μαζί με τον πρώην δήμαρχο Κηφισι­άς Ν. Χιωτάκη.
Ο «jumbo-σακούλας» καταδικά­στηκε πρωτόδικα επειδή, ενώ έφτι­αχνε την πισίνα του, πέταξε τα μπά­ζα σε δασική έκταση 4 στρεμμάτων προκαλώντας την κινητοποίηση των κατοίκων και του Δασαρχείου Πε­ντέλης. Μπορεί, λοιπόν, κανείς να περιμένει από κάποιον που μπάζωσε δάσος να έχει ευαισθησία για τις κα­ταστροφικές συνέπειες της πλαστι­κής σακούλας; Ασφαλώς όχι. Όμως, σίγουρα, πρόκειται για χαρακτηρι­στικά δείγματα ευτέλειας, νεοπλου­τισμού και κουτοπονηριάς.
Μια σακούλα και ο μισθός!

Το πιο ακραίο παράδειγμα, πά­ντως, αποθέωσης της jumbo-σακούλας δεν είναι το τελευταίο σποτ με τον εραστή του πλαστικού. Είναι η μισθολογική πολιτική της επιχείρη­σης, που, όπως φαίνεται, όλα τα υπο­λογίζει σε σακούλες...
Για του λόγου το ασφαλές, υπεν­θυμίζουμε τον σάλο που είχε ξεσπά­σει πριν από περίπου έναν χρόνο, όταν η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλ­λήλων Ελλάδας είχε καταγγείλει την πρακτική της εταιρείας. Τότε είχε επι­σημάνει χαρακτηριστικά ο οργανω­τικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Παναγιώτης Κυριακούλιας:
«Η εργοδοσία του καταστήματος είναι στην πρωτοπορία της εφαρμο­γής των αντεργατικών νόμων και των μισθών πείνας, αφού πληρώνει τους 4ωρους νέους κάτω από 200 ευρώ. Αναδεικνύεται σε γκέτο εργοδο­τικής τρομοκρατίας, με άθλιες εργα­σιακές συνθήκες, που παραπέμπουν στον Μεσαίωνα και στις εργασιακές ζούγκλες των μνημονίων. Αυτό εί­ναι το μνημόνιο και οι εργοδότες του μνημονίου».
Για να το κάνουμε λιανά, η Ομο­σπονδία είχε καταγγείλει ότι τις πε­ριόδους με αυξημένη κίνηση, όπως Χριστούγεννα, Πάσχα και κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς, η εται­ρεία προσλαμβάνει νέους κάτω των 25 ετών με μηνιαία σύμβαση 4ωρης απασχόλησης προς 180 ευρώ τον μήνα. Δηλαδή προς 2,25 ευρώ την ώρα.
Δηλαδή με μισθό... πλαστικής σακούλας!
Εν ολίγοις, η αποθέωση της jumbo-σακούλας δεν είναι διαφημιστικό εύ­ρημα, το οποίο μπορεί κάποιος να το θεωρήσει καλό ή κακό. Είναι η άπο­ψη της επιχείρησης. Πλαστική, ευτε­λής άποψη σε κάθε ευκαιρία. Από τα μπάζα στη δασική έκταση μέχρι τους μισθούς σακούλας...

Πηγή : Το Ποντίκι